#ookmijnzorg

Afgelopen weken kon men het filmpje van Dorien Meulenijzer overal terugvinden op Social Media.  Het filmpje lokte reacties uit, zowel bij de zorgbehoevenden en als bij de zorgverleners. Eerlijk moet ik bekennen dat ik het filmpje ook deelde online zonder erbij stil te staan. 
Vandaag vroeg ik aan mijn verpleger wat hij van het filmpje vond en of hij het stukje van De Afspraak heeft gevolgd. Hij vertelde dat er waarheden in zaten, maar hij vertelde ook dat men niet alle mensen over dezelfde kam moet scheren. En hij heeft gelijk.
Ik heb het stukje van De Afspraak nog eens goed herbekeken voordat ik dit blogberichtje heb geschreven. Graag wil ik dieper ingaan op de volgende feiten die zij aangeeft:
  1. Er is sprake van 50 tal verzorgers
  2. Er is sprake van een assistentiewoning
  3. Er is sprake van een omkaderingsproject van de KULeuven tijdens haar studiejaren
1 Er is sprake van 50 tal verzorgers
Een ploeg van ongeveer een 50 tal verzorgers betekent dat het waarschijnlijk niet om zelfstandigen gaat. Ik denk dan aan misschien het Geel-Wit-Kruis, Solidariteit voor het Gezin enz...? 
In het verleden heb ik een artikeltje geschreven over grote organisaties die thuisverpleging aanbieden. Kort samengevat is dat deze organisaties:
  1. een grote verplegingspersoneelsbestand hebben.
  2. hun instroming en uitstroming continue is.
  3. gebonden zijn aan een hoofdzetel en vanuit daaruit alle beslissingen genomen worden.
  4. met gekregen tijden werken, want tijd is geld. Hoe meer patiënten in een tijdsmarge, hoe meer winst.
Ik vraag me dan af waarom ze niet van organisatie is veranderd als de kwaliteit van de zorg niet goed was. Voor thuisverpleging wordt er geen contracten getekend. Dus kan men de zorg op elk moment stopzetten naar wens en een andere thuisverpleging zoeken. Zelfstandigen die met kleine groepen werken misschien? Door acties te nemen, kan men pas echt resultaat boeken. 
Er was ook ter sprake dat er geen band was met zorgverleners. Dan stel ik me de vraag wat is het belangrijkste? Een goede zorg krijgen van iemand waar je geen band mee hebt of een slechte verzorging krijgen van een persoon waar je een goede band mee hebt?

2 Er is sprake van een assistentiewoning
Eens in een assistentiewoning wonen, is er minder keuzevrijheid wat betreft personeelsleden en tijdstip. Men moet rekening houden met wachttijden.

Voor ik aan mijn verbouwing begon toen in 2013, heb ik ook gekeken naar wat er mogelijk was qua opties voor zelfstandig wonen. De reden toen waarom ik niet meer dieper ging graven, was dat men toen een assistentiewoning niet kon gecombineerd worden met het PAB-budget. Ik wilde mijn vrijheid niet kwijt.
Men is ook afhankelijk van de organisatie zelf. Beslissingen die in de hoofdzetel worden genomen, hebben invloed op de bewoners.

Het systeem van assistentiewoningen is een mooi project en ik keur de mensen die kozen voor een assistentiewoning niet af. Zij hebben de keuzevrijheid en het ligt niet aan mij om te oordelen, maar weet wel wat er allemaal eraan gebonden is voor men een beslissing neemt.

3 Er is sprake van een omkaderingsproject van de KULeuven tijdens haar studiejaren 
Ikzelf heb ook in zo'n omkaderingsproject gezeten dat werd georganiseerd door de KULeuven. Het was ook in samenwerking met kotgenoten en een groep van zelfstandige verpleging. 
May Blockx, de hoofdverpleegster van die team heeft toen nog in samenwerking met de KULeuven de omkaderingsgroepen helpen ontstaan.
Het was/is een prachtteam en eerlijk gezegd ben ik haar dankbaar dat ze ons/mensen een beperking een kans wilt geven om van het studentenleven te proeven door hun flexibele uren en aangepaste zorg. 
Persoonlijk vind ik het een slag in het gezicht voor de zelfstandigen, voor de mensen in de sector die met hart en ziel voor je deur staan met een goed humeur en glimlach desondanks de werkdruk en sfeer. Deze mensen mogen ook niet vergeten worden. Zonder hun is "zelfstandig leven" ook niet mogelijk...

Geen kritiek
Dorien Meulenijzer heeft Vlaanderen wakker geschud met feiten en die mogen inderdaad meegedeeld worden. Mijn verzorging in het verleden was ook soms een mentale strijd en het wordt tijd dat die mensen met de neus op de feiten worden gedrukt. Maar A.U.B. veralgemeen niet! Dat is niet eerlijk tegenover zorgverleners met een groot hart.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...