Enkele mythes ontkrachten

Als persoon met een beperking maakt men vaak vreemde situaties mee. Vaak gaat het om mensen die ik niet ken, voor het eerst kennismaak of mensen die spontaan op uw afkomen.
Het eerste wat ik doe, is de situatie laten bezinken omdat het toch een enorme overrompeling is. Meestal ebt het daarna vanzelf wel weg. Toch wil ik echter enkele mythes ontkrachten omdat veel personen deze fouten veelvuldig maken en deze tot frustraties kunnen leiden.

1. Fysieke beperking mentale beperking
Om één of ander reden denken mensen dat een fysieke beperking vaak gelinkt is aan een mentale beperking. Het zo vermoeiend om steeds jezelf te bewijzen tegenover mensen die de schakel niet kunnen omzetten. Vaak moet ik zeggen dat ik aan de unief heb gezeten om te laten zien dat ik wel wat in mijn marge heb.
 
2. "Ik vind jou zo moedig!"
Dit is ook zo'n rare opmerking... Het is zo'n zinloze zin eigenlijk... Heb ik dan geen recht een eigen leven te leiden, mijn leven te runnen? Wat is er zo speciaal aan uitstapjes doen, boodschappen doen, naar de bank gaan...? Wat had men dan van mij verwacht? Niets? Wat een leuke vooruitzicht naar de toekomst moet dat dan wel niet zijn? Ofwel is de persoon makkelijk te imponeren...

3. Superieur versus inferieur
Het is niet omdat er een fysieke hoogteverschil is, dat er dan een mentale hoogte verschil is ook. Ik acht al gelijke behandeld te worden en als men dat niet doet, dan eis ik mijn gelijkheid op.

4. Het niet rechtstreeks praten
Als men een boodschap wilt doorgeven aan de persoon met een beperking, dan moet men dit rechtstreeks met de persoon zelf doen en niet doen alsof de persoon met de beperking niet bestaat. Praat zeker niet tegen de assistent/compagnie als het niet bedoeld is voor de assistent/compagnie zelf.

5. Zeeën van tijd
Het is niet omdat men een beperking heeft, dat men opeens veel meer tijd heeft dan een gewone persoon. Integendeel, tijd is enorm kostbaar om projecten, dromen en plannen te realiseren omdat alles dubbel/driedubbel langer duurt. Er is dan ook nog zoiets als het huishouden dat ondertussen nog gerund moet worden.

6. Verkleinwoorden gebruiken
Eerlijk vraag ik me af wat voor nut verklein -en vertroetelende woorden en houdingen hebben? Zijn wij babies?

7. "Doof" zijn
Sommige mensen gaan automatisch wat luider tegen de persoon met een beperking luider praten en soms met gebaren tegelijkertijd spreken. Je begrijpt zelf toch wel hoe een belachelijk zicht dit is?

En dan zijn er ook nog andere situaties/zinnen waar ik gewoon mijn mond vol tanden sta omdat ik de persoon niet wil beledigen. Iemand anders had waarschijnlijk al klappen uitgedeeld  Deze zijn dus echt not done. Einde discussie.
  1. God zegen je
  2. God straft je
  3. Het is omdat je een (zware) beperking hebt en daardoor krijg je een voorkeursbehandeling. 
  4. Aan de kaken knijpen en over het hoofd wrijven. 
  5. Desondanks je handicap blijf je verder gaan. Hierdoor besef ik hoeveel geluk ik wel heb en het geeft me energie. M.a.w. door naar je miserie te zien, besef ik hoeveel geluk ik heb.
  6. Kijk naar X, die heeft geen armen en benen en die heeft het ook zijn tanden gebeten en sterker uit gekomen, dus kan jij dat ook.
  7.  Veel courage/moed!
  8. Ik wens je veel beterschap zodat je terug kan stappen.
  9. Ik heb ook een handicap! Ik heb een tenniselleboog bijvoorbeeld! Enzovoort, enzovoort, enzovoort...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...