Test 1: Pronk Ergo - deel ???

Tot mijn verbazing stuurde de vertegenwoordiger van Pronk Ergo haar offerte. Ik dacht dat ze het niet meer ging opsturen. Eindelijk na 3 maanden is het er! Ik was zeer benieuwd naar de gedetailleerde prijzen.
Maar de offerte bestond alleen uit een opsommig en de totale kost. Deze werd verstuurd in een mail samen met een 3D tekening als bijlagen. Ik had echter een papiervorm of ten minste een pdf formaat verwacht met hoofding van het bedrijf... Deze formaliteiten zijn nodig voor het adviesrapport dacht ik.
Was daar nu 3 maanden werk voor nodig voor een paar opsommingen? Dit kon ter plaatste ook gedaan worden toch?

Aan de 3D tekening had je ook niet veel. Het is onmogelijk om je keuken in te beelden aan de hand van deze tekening. En wat voor nut hebben die planten en decoratieartikelen? De 3D tekening van Dovy's Keukens is veel beter opgemaakt dan dit!
Als laatste stond in de mail dat de gedetailleerde offerte en installatiekosten pas bezorgd worden wanneer er een akkoord is.
Het spreekt toch vanzelf dat men pas akkoord kan gaan wanneer men over de gedetailleerde prijzen beschikt? Anders hoeft het voor mij niet meer hoor. Slechte punten dus!

Een grammetje meer!

Sinds begin oktober 2013 ben ik begonnen met gewichtjes heffen omdat ik wat kracht ben verloren doorheen de jaren. Er moest wel wat gewicht afgenomen voor mijn rechterhand. Die was niet zo sterk en kon het gewicht van 700gram niet aan. Het werd verminderd naar ergens rond de 600 gram.
Nu zijn we vier maanden later en het werd tijd dat er wat meer gewicht in die flesjes gedaan werd. Het flesje voor de linkerhand weegt nu 770gram en die voor de rechterhand 700gram. Stilletjes gaan we richting 1 kilo.
Aan mijn armen beginnen de adertjes te verschijnen. Het klinkt misschien raar, maar wat ben ik blij dat ze zichtbaarder worden! Ik heb fijne aders en de verpleegsters konden ze altijd moeilijk vinden als er eens bloed getrokken moest worden. Ze draaiden meestal naald in de hoop een ader te raken. Jaja fijn is wat anders want op die plaats verschijnen dan de blauwe plekken.
Wat ook een leuke ontdekking was, was dat ik lichte boodschappentasjes kon verplaatsen. Niet over een verre afstand natuurlijk. Zo verder doen is de boodschap dus!


De mutualiteit

Wat er afgelopen weekend gebeurd is, kan er weinig aan veranderd worden. Vroeg of laat zullen de betrokkenen op hun woorden terugkomen en ik ga geen energie meer in hun steken. Het hele project mag niet in water vallen omdat zij hun zegen niet hebben gegeven. Er zijn nog andere zaken die prioritair zijn en die gaan voort. 
Er moesten enkele zaken veranderd worden bij mijn lidmaatschap van de Socialistische Mutualiteit. Omdat vroeger alle ziekenkosten werden inorde gebracht door mijn ouders, kwamen de terugbetalingen op de gezamelijke rekening van mijn ouders. Ik wilde dit veranderen naar mijn eigen zichtrekening zodat ik mijn eigen ziekenkosten kon betalen en de terugbetalingen gestort konden worden op mijn eigen rekening. 
Maar ja, ze moesten weer moeilijk doen natuurlijk. Hoe het ook werd gedraaid of gekeerd, ze wilden de wijziging maar niet toepassen. 
Omdat ik het vandaag toch geregeld wilde krijgen, heb ik een gokje gewaagd bij de bank die maar enkele meters verder lag. De bankier had een bladje opgemaakt, gehandtekent en de stempel van de bank opgezet. Hij voegde er aan toe dat hij niet zeker wist of het ging lukken, maar het was het proberen waard!
Et voilà, de rekeningnummer werd gewijzigd! Soms moet je toch wel eens forceren om je stem te laten horen en zo resultaten te boeken. Anders blijft de situatie ongewijzigd en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

De dag erna

Gisteren heb ik dus een hele lading van negatieve commentaren moeten inslikken. Mijn project is zogezegd gedoemd om te falen. Waarom zou men er investeren als je toch na een paar jaar naar het tehuis moet gaan? 
Het was al een tijdje aan de gang. Eigenlijk heb ik heel mijn leven het moeten aanhoren. Je kan niet stappen en hebt veel ondersteuning nodig? Dan ga je gewoon naar een tehuis. 
Het hele gebeuren verwerkt men niet op één twee drie... Mijn tranen van verdriet waren net droog en er kwam al iemand binnen om de naaimachine even te gebruiken. Heel vrolijk, doendend als of het nooit heeft plaatsgenomen. Net alsof het een dag was als geen ander.
Het is ongelofelijk hoe iemand zo snel iets vergeten kan, terwijl ikzelf alles nog niet heb kunnen verwerken. Zoals Debbie D.S. het al zei: "Je verwacht zoiets van mensen een beetje verder weg van je. Mensen die het zogezegd goed bedoelen. Maar het is verschrikkelijker om het van de familie te horen."
Twijfelen doe ik niet, moest ik die impressie geven. En ik heb ook niet de intensie om op te geven! Er werd zoveel energie gestoken in het project. Tijd en energie van niet alleen mezelf, maar ook van de mentors rondom me. Waarvoor ik hen erg dankbaar ben!
En de familie? Tja, ik denk dat de enige neutrale oplossing is hen op de achtergrond te houden. M.a.w. hen beschouwen als "mensen die een beetje verder van je zijn..." zeker? Hoe cru het al mag klinken.

Keerzijde van de medaille

Afgelopen jaar werd vooral de nadruk gelegd op het administratieve gedeelte van alleen te kunnen gaan wonen. B.v.: Welke mogelijkheden er voor mij van toepassing waren en hoe ik de aanvraag moest indienen.
Eerlijk moet ik bekennen dat het administratieve gedeelte van dit project me veel lichter weegt dan het mentale gedeelte. Vlamingen staan zoveel meer open voor mensen met een handicap en hun projecten. De overheid voorziet hen ook een tal van subsidies om de wensen te kunnen verwezenlijken. 
Het is niet meer "raar" dat een gehandicapte persoon alleen wenst te wonen. Ze vinden de keuze niet alleen moedig, maar staan ook volkomen achter hun beslissing.
Helaas is dit in mijn eigen huis weinig te merken. Hun morele steun niet krijgen is één ding. Maar wat mij nog dieper kwetst is het feit dat ze me beschouwen als iemand die niet in staat is om voor zichzelf te zorggen en plannen over de toekomst te maken. Kortom, in hun ogen ben ik beter af in een tehuis.
De mentale strijd om zelfstandig te kunnen leven is hard en bitter! Ik had toch wat meer begrip verwacht... Morgen is weer een nieuwe dag, maar vandaag ben ik afgepeigerd, moedeloos en teleurgesteld...


De tillift

Sinds de aankoop van mijn tillift van Handi-Move in 2006 heb ik nog nooit een technieker laten afkomen voor een onderhoudsbeurt. (Erg hé?) Er was nooit een probleem geweest met het machientje, dus was het me nooit opgekomen dat er een onderhoudsbeurt nodig was. Goede machientjes dus!
De laatste tijd maakte de tillift een rare geluid. Net alsof het de laatste adem was aan het uitblazen. Ik begon me toch wat zorgen te maken, want euhm zonder dat ding geraak ik dus niet uit bed! Het werd dus tijd dat ze afkwamen!
De terugbetaling van de onderhoudsbeurten van de tillift zouden ook vervallen wanneer de goedkeuring komt voor de plafondtillift en er was wat onderhoudsbudget over. Dus waarom niet?
Dat was zo'n beetje de hoogtepunt van deze week. De Handi-Move-technieker opwachten. Wat betreft de factuur, regelen ze dat wel met het VAPH via de derdebetalersregeling.
Voor de rest is het wat rustig gebleven. Daarom heb ik mijn haakpen nog eens uit de kast gehaald. Een mens moet zich bezig kunnen houden, nietwaar?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...