#ookmijnzorg

Afgelopen weken kon men het filmpje van Dorien Meulenijzer overal terugvinden op Social Media.  Het filmpje lokte reacties uit, zowel bij de zorgbehoevenden en als bij de zorgverleners. Eerlijk moet ik bekennen dat ik het filmpje ook deelde online zonder erbij stil te staan. 
Vandaag vroeg ik aan mijn verpleger wat hij van het filmpje vond en of hij het stukje van De Afspraak heeft gevolgd. Hij vertelde dat er waarheden in zaten, maar hij vertelde ook dat men niet alle mensen over dezelfde kam moet scheren. En hij heeft gelijk.
Ik heb het stukje van De Afspraak nog eens goed herbekeken voordat ik dit blogberichtje heb geschreven. Graag wil ik dieper ingaan op de volgende feiten die zij aangeeft:
  1. Er is sprake van 50 tal verzorgers
  2. Er is sprake van een assistentiewoning
  3. Er is sprake van een omkaderingsproject van de KULeuven tijdens haar studiejaren

Enkele mythes ontkrachten

Als persoon met een beperking maakt men vaak vreemde situaties mee. Vaak gaat het om mensen die ik niet ken, voor het eerst kennismaak of mensen die spontaan op uw afkomen.
Het eerste wat ik doe, is de situatie laten bezinken omdat het toch een enorme overrompeling is. Meestal ebt het daarna vanzelf wel weg. Toch wil ik echter enkele mythes ontkrachten omdat veel personen deze fouten veelvuldig maken en deze tot frustraties kunnen leiden.

1. Fysieke beperking mentale beperking
Om één of ander reden denken mensen dat een fysieke beperking vaak gelinkt is aan een mentale beperking. Het zo vermoeiend om steeds jezelf te bewijzen tegenover mensen die de schakel niet kunnen omzetten. Vaak moet ik zeggen dat ik aan de unief heb gezeten om te laten zien dat ik wel wat in mijn marge heb.
 
2. "Ik vind jou zo moedig!"
Dit is ook zo'n rare opmerking... Het is zo'n zinloze zin eigenlijk... Heb ik dan geen recht een eigen leven te leiden, mijn leven te runnen? Wat is er zo speciaal aan uitstapjes doen, boodschappen doen, naar de bank gaan...? Wat had men dan van mij verwacht? Niets? Wat een leuke vooruitzicht naar de toekomst moet dat dan wel niet zijn? Ofwel is de persoon makkelijk te imponeren...

Coucou!

Hallo! Het is niet te geloven dat mijn laatste bericht van 18 december 2016 dateert. Het leven buiten de digitale wereld was enorm druk.

Het was moeilijk om een evenwicht te vinden tussen rust, ontspanning en agenda volgen. Via de harde weg leerde ik dat men rust en ontspanning ook in de agenda moest inplannen. Anders begint het de gezondheid te schaden en dat willen we zeker niet.
Door de medicatie kan ik gelukkig op mijn gemak de draden weer oppikken. Helaas kan men de wereld niet op de schouders dragen en soms moet men eens "neen" zeggen en prioriteiten stellen. Dit klinkt misschien makkelijk in de oren, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik het soms toch niet over mijn hart krijg om effectief de theorie toe te passen.

Desondanks dat het fysiek even zwaar was, moet ik bekennen dat het de afgelopen maanden wel productief waren. Ik bevind mij op een plek waar ik wil staan en ik voel dat ik helemaal in mijn element ben.
Meer en meer bewoners uit mijn buurt zoeken me op voor vertalingen en ik leer een nieuwe taal bij. 
Er was ook een geheime project aan de gang. Voor het eerst ben ik als spreker gevraagd op een school. Voor groot publiek staan en spreken, in de hoop dat ik minstens één persoon in het publiek een positieve gedachte kan overbrengen, was iets dat ik al lang wilde doen.

Wie interesse heeft, kan me dus op donderdag 23 maart 2017 zien presentatie geven in de Orthotaal, in het Dominiek-Savio Instituut. Tot dan!

n° 14 & 15: Kaarten laten leggen

Tien jaar geleden heb ik ooit eens kaarten laten leggen toen op kot nog in Leuven. Ik ben iemand die graag nieuwe dingen uitprobeer en kaarten laten leggen was iets dat ik nooit had laten doen toen.
Maar omdat mijn mama toen er niet bij kon zijn bij de legging, vond ik het een gemiste kans voor haar. Zij heeft veel vrijheid opgeofferd voor mij en daardoor kon zij de wereld niet ontdekken zoals ik dat doe.
Daarom wil ik haar graag samen met mij in de mate van het mogelijke de wereld ontdekken. Ik hoop met deze prikkelingen van geuren, kleuren en schauwspellen haar wat leven wat rijker kan maken.
Hier gaat het niet om geloven of niet geloven. Dat is iets persoonlijks en niet om aan anderen te oordelen. 
Op 20 november 2016 was het zover. Het was een leuke ervaring. De kaarten vertelden een mooi verhaal. Het was een mooi vertelling en het is een mooi manier van afsluiten. Hiermee bedoel ik dat geen behoefte meer is voor een volgende sessie kaartleggen. Missie geslaagd! Op naar de volgende!

De Monopod

Iedereen kent die wel, de selfiestick a.k.a. de monopod! Niet alleen om selfies te trekken is makkelijker, maar ook om  foto's te maken van de omgeving rondom is het top.
Mensen met een handicap hebben vaak moeite om foto's te trekken in de hoogte. De selfie-stick kan hier als een verlengd arm dienen.
Wie last heeft van bibberende handen en wazige foto's, is de selfie-stick ook een goede alternatief.

Soorten sticks
Er bestaan twee soorten selfie-sticks. Eentje met Bluetooth/draadloos en eentje met snoer.

n° 84: Pairi Daiza bezoeken

Hierover wilde ik al een tijdje bloggen, maar er was nooit iets van gekomen. Het wordt tijd dat ik weer eens onder mijn pen kruip en erover ga beginnen schrijven.
Pairi Daiza ligt in Wallonië en men moet er rekening mee houden dat het een eindje rijden is. Deze uitstap zal wat energie kosten als men het niet gewoon is.
Pairi Daiza is eveneens een groot domein. Als men het domein met een elektrische rolstoel wil bezoeken, zorgt dan dat die goed is opgeladen.

Feiten:
  • Het park is toegankelijk voor manuele en elektrische rolstoelen.
  • Elektrische rolstoelen moeten aan de infobalie een rode kruis vragen en deze op hun rolstoelen laten plakken. Deze informatie is niet te vinden op de website, nog aan de kassa. De mensen die de tickets scheuren, laten u ook niet binnen zonder.
  • Foto's trekken met de selfiestick is verboden, maar ik heb ze toch kunnen binnensmokkelen.

Verandering kan iets goeds betekenen

Soms zijn veranderingen nodig. Doorheen de tijd heb ik geleerd dat dat soms een goede zaak kan zijn. Het belangrijkste is een goede evenwicht vinden. Wanneer de balans uit evenwicht is, wordt het tijd voor iets anders. 
Ik ben voorstander om de situatie steeds op elke moment rationeel te bekijken, de feiten naast me te leggen en daaruit van conclusies te trekken. Het heeft geen zit om situaties emotioneel aan te pakken. Emoties zorgen immers voor meer en meer argumenten. Ook zijn emoties gebonden aan de mens en daarom niet neutraal gericht.
 
Van verplegingsteam ben ik dus veranderd omwille van het feit:
  1. dat zij met een grote verplegingspersoneel werken
  2. dat de instroming en uitstroming continue is
  3. dat de organisatie gebonden is een hoofdzetel
  4. dat ik niet in staat ben om steeds 40 à 60 mensen op te leiden  
Punt 1 t.e.m. punt 3 zijn zaken waar de organisatie niet in de hand heeft en daarom kan er moeilijk iets veranderd worden.  Punt 4 is eigen aan mijn ziekte en dat is onveranderbaar. Maar ik kan de situatie wel veranderen waardoor het niet fysiek minder zwaar weegt.
Weet dat elk persoon recht heeft op de keuze van de organisatie en niet verplicht is om te blijven.
Daarom heb ik besloten het hef in eigen handen te nemen en de situatie te sturen. 
Ik contacteerde een team zelfstandige thuisverpleging in de buurt. (Elk persoon recht heeft op een éérste gesprek dat vrijblijvend is met een organisatie.) Hun team is klein en er is communicatie mogelijk. Zelfstandigen maken immers hun eigen wetten. Ik zie ook meer toekomstmogelijkheden volgend jaar wanneer het PVB van start gaat.
Wat de toekomst me gaat brengen weet ik niet. Maar tot nu toe gaat het goed. Hopelijk blijft het zo! Toi toi toi!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...